او را نبايد با جان انگليسي ديگري كه درحدود سال 1316 در بولونيا ميزيست يا با جان (يا رابرت) انگليسي رياضيدان (سيزدهم ـ 2) اشتباه كرد.
جان گادسدني درحدود سال 1280 احتمالاً در ليتل گادسدن در مرز هارتفردشاير و باكينگهامشاير زاده شد و هنوز در آنجا خانهاي به نام او ديده ميشود. او در كالج مرتن تحصيل كرد ومقارن سال 1300 درجهٴ ليسانس، در سال 1303 فوق ليسانس و در سال 1309 درجهٴ دكتري در طب گرفت. درجهاي هم در الاهيات به دست آورد. او كشيش بود و در سال 1342 در كليساي سنت پل لندن مقامي داشت. از كتاب گل سرخ پزشكي
او چنين برميآيد كه مدتي در جنوب فرانسه تحصيل ميكرده است. او در مونپليه تحصيل نكرده، ولي سنت آنجا را از طريق گيلبرت انگليسي (سيزدهم ـ 1) و برنار گوردوني به ارث برده بود.
جان در آكسفورد و سپس در لندن به طبابت پرداخت و در آنجا بسيار شهرت يافت و مورد تحسين معاصرانش قرار گرفت، از جمله چاسِـر در پيشگفتار افسانههاي كانتربري او را در شمار بزرگترين پزشكان همهٴ اعصار ميداند، ولي گي دو كولياك او را به ريشخند ميگيرد. او نخستين انگليسي بود كه مقام پزشك دربار يك شاه انگليسي، يعني ادوارد دوم (1307 ـ 1327) را به دست آورد. جان در سال 1361 درگذشت.
او مقارن سال 1314 يك رسالهٴ پزشكي تأليف كرد به نام گل سرخ پزشكي (احتمالاً به تقليد از
زنبق پزشكي گوردون كه از آن نقل كرده است)، كه عموماً به گل سرخ انگليسي معروف است.
گرچه اين كتاب بارها مورد سوءاستفاده و اهانت قرار گرفته، در واقع، داراي همان وسعتي است كه ساير آثار پزشكي سدهٴ چهاردهم، و در آن برخي نكات بسيار خوب وجود دارد. جان داراي گرايش عرفاني، خرافي و تاحدي دغلباز بود، ولي مسلماً از مسائل كلي مطرح در پزشكي زمان خود بياطلاع نبود.
گل سرخ به اين ترتيب تقسيمبندي شده است: دربارهٴ تبها، دربارهٴ بيماريهاي عمومي، رساله درباب مطالب سودمند و توصيههايي به جراحان، درباب بيماريهاي خاص، دربارهٴ تهيه و به كار بردن داروها.
جان مشاهدهگري فوقالعاده بود و مشاهدات باليني او غالباً عالي است: بهويژه در مورد يرقان با انسداد مجاري صفراوي. ولي آسيبشناسي او غالباً نادرست بود.
ملاحظات باليني او در مورد سل ريوي هم خوب است، همچنين اشاراتش در مورد معالجه؛ او ميدانست معالجهٴ واقعي تنها هنگامي امكانپذير است كه هنوز ريه خراب نشده باشد.
توصيف جذام مخصوصاً جالب است؛ او متوجه غلظت و لخته شدن سريع خون در